Menu close

Sukces nie ma adresu – historia, która inspiruje i łączy pokolenia

Agata Wiater

Projekt „Sukces nie ma adre­su” jest pięk­nym przy­kła­dem tego, jak wie­le moż­na osią­gnąć dzię­ki zaan­ga­żo­wa­niu, współ­pra­cy i wspól­nej ini­cja­ty­wie miesz­kań­ców. Jego głów­nym celem było upa­mięt­nie­nie Jana Michalika – wybit­ne­go spor­tow­ca, zapa­śni­ka Wisłoki Dębica, któ­re­go osią­gnię­cia, pasja i życio­wa posta­wa na trwa­łe zapi­sa­ły się w histo­rii pol­skie­go spor­tu oraz naszej lokal­nej spo­łecz­no­ści. Od maja 1991 roku był miesz­kań­cem Nagawczyny.

 

Zapaśnik KS Wisłoka Jan Michalik (1948–2022), pierw­szy Polak, któ­ry wywal­czył tytuł mistrzow­ski. Fot. arch. DZH.

Jan Michalik nale­żał do naj­wy­bit­niej­szych pol­skich zapa­śni­ków sty­lu kla­sycz­ne­go. Reprezentował bar­wy Wisłoki Dębica i przez lata znaj­do­wał się w świa­to­wej czo­łów­ce zawod­ni­ków. W 1972 roku pod­czas mistrzostw Europy w Katowicach zdo­był tytuł mistrza Europy, a rok póź­niej powtó­rzył ten suk­ces w Helsinkach. W 1973 roku wywal­czył rów­nież srebr­ny medal mistrzostw świa­ta w Teheranie. Był pię­cio­krot­nym mistrzem Polski oraz dwu­krot­nym olim­pij­czy­kiem – repre­zen­to­wał nasz kraj pod­czas igrzysk olim­pij­skich w Meksyku w 1968 roku i Monachium w 1972 roku, gdzie zajął czwar­te miej­sce. Jego spor­to­wa karie­ra jest przy­kła­dem nie­zwy­kłej deter­mi­na­cji, sys­te­ma­tycz­nej pra­cy i kon­se­kwen­cji w dąże­niu do celu. Związał swo­je życie z Dębicą, a po zakoń­cze­niu karie­ry spor­to­wej z Nagawczyną. Tutaj jako mistrz cukier­nik pro­wa­dził dzia­łal­ność gospo­dar­czą sta­jąc się posta­cią waż­ną dla lokal­nej spo­łecz­no­ści. Jego osią­gnię­cia poka­zu­ją, że wiel­kie marze­nia moż­na reali­zo­wać nie­za­leż­nie od miej­sca, z któ­re­go się pocho­dzi.

 

I tak to się zaczę­ło 10.10.2026 r.. Farby, pędz­le i pierw­sze zary­sy pro­jek­to­wa­ne­go mura­lu.

Autorką pro­jek­tu „Sukces nie ma adre­su” jest Agata Wiater – Przewodnicząca Rady Gminy Dębica będą­ca jed­no­cze­śnie człon­ki­nią Koła Gospodyń i Gospodarzy Wiejskich „Razem dla Nagawczyny”. To ona opra­co­wa­ła i napi­sa­ła pro­jekt, któ­re­go reali­za­to­rem było Koło Gospodyń i Gospodarzy Wiejskich „Razem dla Nagawczyny”. Ideą przed­się­wzię­cia było nie tyl­ko upa­mięt­nie­nie wybit­ne­go spor­tow­ca, ale rów­nież poka­za­nie, jak wiel­ki poten­cjał drze­mie w lokal­nej spo­łecz­no­ści, jak waż­na jest współ­pra­ca oraz pie­lę­gno­wa­nie pamię­ci o ludziach, któ­rzy swo­ją posta­wą i osią­gnię­cia­mi inspi­ru­ją kolej­ne poko­le­nia.

 

W reali­za­cję ini­cja­ty­wy zaan­ga­żo­wa­ło się wie­le osób i śro­do­wisk, któ­rym bli­ska jest histo­ria Nagawczyny. W orga­ni­za­cję przed­się­wzię­cia włą­czy­li się człon­ko­wie Klubu Seniora, spo­łecz­ność Publicznej Szkoły Podstawowej w Nagawczynie, dru­ho­wie Ochotniczej Straży Pożarnej, rodzi­na Jana Michalika, człon­ko­wie KGiGW „Razem dla Nagawczyny”, a tak­że miesz­kań­cy i sym­pa­ty­cy miej­sco­wo­ści. Szczególną rolę ode­gra­li rów­nież lokal­ni arty­ści – Sebastian Krasoń i Mateusz Smulski, któ­rzy stwo­rzy­li wyjąt­ko­wy mural upa­mięt­nia­ją­cy Jana Michalika. Dzieło powsta­ło na ścia­nie sali gim­na­stycz­nej Publicznej Szkoły Podstawowej w Nagawczynie i sta­ło się trwa­łym sym­bo­lem pamię­ci, lokal­nej dumy oraz sza­cun­ku dla spor­to­wych osią­gnięć nasze­go boha­te­ra.

 

Nagawczyna (6.11.2026). Autorzy mura­lu upa­mięt­nia­ją­ce­go Jana Michalika: Sebastian Krasoń i Mateusz Smulski.

 Przedsięwzięcie spo­tka­ło się z dużym uzna­niem wśród miesz­kań­ców Nagawczyny, a tak­że w śro­do­wi­sku spor­tow­ców. Mural stał się czymś wię­cej niż arty­stycz­ną ozdo­bą szkol­nej prze­strze­ni. To wyjąt­ko­we miej­sce pamię­ci, któ­re przy­po­mi­na o czło­wie­ku, jego pasji, deter­mi­na­cji i impo­nu­ją­cych osią­gnię­ciach. Jest rów­nież wyra­zem wdzięcz­no­ści i dumy z tego, że w naszej lokal­nej spo­łecz­no­ści żył czło­wiek, któ­ry osią­gnął tak wie­le na are­nie kra­jo­wej i mię­dzy­na­ro­do­wej.

 

Prace postę­pu­ją. Do mistrzo­stwa i spo­łecz­ne­go uzna­nia pro­wa­dzi wie­le dróg.

Szczególnie waż­nym wymia­rem pro­jek­tu jest jego prze­sła­nie skie­ro­wa­ne do mło­dych ludzi. Historia Jana Michalika poka­zu­je, że war­to mieć marze­nia, wie­rzyć w sie­bie i swo­je moż­li­wo­ści, cięż­ko pra­co­wać, roz­wi­jać pasje oraz nie pod­da­wać się mimo napo­ty­ka­nych trud­no­ści. Jego spor­to­wa dro­ga udo­wad­nia, że suk­ces wyma­ga wytrwa­ło­ści, odwa­gi, sys­te­ma­tycz­no­ści i wia­ry we wła­sne moż­li­wo­ści. Chcemy, aby mło­dzi ludzie, patrząc na mural, pamię­ta­li, że wiel­kie osią­gnię­cia są moż­li­we nie­za­leż­nie od tego, skąd pocho­dzi­my i w jakiej miej­sco­wo­ści roz­po­czy­na­my swo­ją dro­gę.

Projekt „Sukces nie ma adre­su” poka­zał, że praw­dzi­wa siła lokal­nej spo­łecz­no­ści tkwi w ludziach, ich otwar­to­ści, wza­jem­nym wspar­ciu i goto­wo­ści do współ­pra­cy. Dzięki zaan­ga­żo­wa­niu KGiGW „Razem dla Nagawczyny” oraz wie­lu osób, insty­tu­cji i śro­do­wisk powsta­ło dzie­ło, któ­re pozo­sta­nie z miesz­kań­ca­mi na lata i będzie przy­po­mi­nać kolej­nym poko­le­niom o lokal­nym boha­te­rze. Inicjatywa połą­czy­ła poko­le­nia, róż­ne śro­do­wi­ska i doświad­cze­nia, udo­wad­nia­jąc, że wspól­ne dzia­ła­nie może przy­nieść pięk­ne i trwa­łe efek­ty.

 

Nagawczyna (24.10.2026). Ukończony mural poświę­co­ny Janowi Michalikowi w sali gim­na­stycz­nej Publicznej Szkoły Podstawowej w Nagawczynie.

To nie tyl­ko pro­jekt, któ­re­go rezul­ta­tem jest mural. To przede wszyst­kim histo­ria ludzi, któ­rzy uwie­rzy­li w pomysł i wspól­nie go zre­ali­zo­wa­li. To przy­kład lokal­ne­go patrio­ty­zmu, współ­pra­cy, sza­cun­ku dla histo­rii i odpo­wie­dzial­no­ści za prze­ka­zy­wa­nie war­to­ści kolej­nym poko­le­niom. To dowód na to, że war­to dostrze­gać poten­cjał małych miej­sco­wo­ści i pie­lę­gno­wać pamięć o ludziach, któ­rzy swo­ją pra­cą, pasją i osią­gnię­cia­mi poka­zu­ją innym dro­gę do speł­nia­nia marzeń.

Bo suk­ces nie ma adre­su – rodzi się z pasji, wytrwa­ło­ści, odwa­gi i wia­ry w sie­bie. Nie zale­ży od wiel­ko­ści miej­sco­wo­ści ani miej­sca, z któ­re­go star­tu­je­my. A kie­dy ludzie łączą siły, nawet nie­wiel­ka spo­łecz­ność może doko­nać napraw­dę wiel­kich rze­czy!

 

Nagawczyna (6.11.2026). Najbliższa rodzi­na Jana Michalika na tle mura­lu poświę­co­ne­go mistrzo­wi. Od lewej: syn Damian, żona Anna, cór­ka Beata, syn Marcin z żoną Agnieszką i cór­ką Aleksandrą.

 Projekt został dofi­nan­so­wa­ny ze środ­ków pro­gra­mu „Działaj Lokalnie” Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, reali­zo­wa­ne­go przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce we współ­pra­cy ze Stowarzyszeniem Dębicki Klub Biznesu i Lokalnymi Partnerami.

 

Nagawczyna (6.11.2026). Rodzina Jana Michalika i dwa poko­le­nia zapa­śni­ków któ­rzy uczest­ni­czy­li w uro­czy­sto­ści.

Od redak­cji

Pani Agacie Wiater dzię­ku­je­my za nade­sła­ny mate­riał. Wyrażamy rów­nież wdzięcz­ność wszyst­kim oso­bom zaan­ga­żo­wa­nym w upa­mięt­nie­nie mistrza Jana Michalika. Redakcja kon­se­kwent­nie przy­po­mi­na syl­wet­ki dębic­kich mistrzów zapa­śni­czej maty już od 2023 roku. Dzięki finan­so­we­mu wspar­ciu fir­my Ventor jesz­cze przed świę­ta­mi uka­że się kolej­na publi­ka­cja poświę­co­na histo­rii dębic­kich zapa­sów, w któ­rej nie zabrak­nie rów­nież wąt­ków zwią­za­nych z Janem Michalikiem. Na pyta­nie „Jak powsta­ła sto­li­ca w Dębicy?” odpo­wiedź znaj­dą Państwo wła­śnie na kar­tach tak zaty­tu­ło­wa­nej książ­ki. Jednym z boha­te­rów tej opo­wie­ści jest Jan Michalik, nale­żą­cy do gro­na budow­ni­czych suk­ce­sów dębic­kich zapa­sów.

 

Agata Wiater, autor­ka pro­jek­tu „Sukces nie ma adre­su”, pod­czas uro­czy­sto­ści odsło­nię­cia mura­lu.

Inicjatywa i spo­sób upa­mięt­nie­nia zasłu­gu­ją na naj­wyż­sze uzna­nie. Nie jest to jedy­nie oce­na redak­cji, lecz rów­nież pre­ze­sa auto­no­micz­nej sek­cji zapa­śni­czej KS Wisłoka, pana Janusza Urbanika, człon­ków zarzą­du Andrzeja Tomaszewskiego i Jana Skowrońskiego oraz zapa­śni­ków któ­rzy uczest­ni­czy­li w tej pod­nio­słej uro­czy­sto­ści.

Dziennikarski obo­wią­zek naka­zu­je uzu­peł­nić rela­cję o kil­ka dodat­ko­wych infor­ma­cji. Publikujemy więc rów­nież foto­gra­fie gospo­dy­ni wyda­rze­nia, dyrek­tor szko­ły w Nagawczynie pani Ireny Wośko.

 

Gospodarz uro­czy­sto­ści Irena Wośko wita przy­by­łych na uro­czy­stość.

Ważnym ele­men­tem wyda­rze­nia była tak­że dys­ku­sja pane­lo­wa zor­ga­ni­zo­wa­na po odsło­nię­ciu mura­lu przez rodzi­nę Jana Michalika. Wśród jej uczest­ni­ków zna­lazł się m.in. Andrzej Tomaszewski, były zapa­śnik, mistrz Europy junio­rów, mię­dzy­na­ro­do­wy sędzia zapa­śni­czy, nauczy­ciel zwią­za­ny nie­gdyś z tą szko­łą, a obec­nie przed­się­bior­ca. Jego wspo­mnie­nia i reflek­sje wnio­sły do spo­tka­nia cen­ny wymiar oso­bi­sty oraz histo­rycz­ny.

Temat ten bez wąt­pie­nia zasłu­gu­je na szer­sze omó­wie­nie. Niewykluczone, że na łamach „Dębickich Zeszytów Historycznych” jesz­cze do nie­go powró­ci­my.

 

Część potraw na suto zasta­wio­nym sto­le.

Warto rów­nież odno­to­wać zaan­ga­żo­wa­nie człon­kiń Koła Gospodyń Wiejskich, któ­re przy­go­to­wa­ły poczę­stu­nek dla uczest­ni­ków uro­czy­sto­ści. To wła­śnie pod­czas nie­for­mal­nych roz­mów po zakoń­cze­niu ofi­cjal­nej czę­ści wyda­rze­nia poja­wi­ły się nowe pomy­sły zwią­za­ne z popu­la­ry­za­cją lokal­nej histo­rii i dzie­dzic­twa spor­to­we­go. Do tych ini­cja­tyw będzie­my wra­cać w kolej­nych publi­ka­cjach.

 

Kolejny dowód pie­lę­gno­wa­nia tra­dy­cji i pol­skiej gościn­no­ści.